Raras (exiliadas, periféricas e monstras)

A pensadora
A pensadora
press to zoom
Os enterradores
Os enterradores
press to zoom
Anomalía
Anomalía
press to zoom
Voadora
Voadora
press to zoom
Máscaras Cahun en mutación
Máscaras Cahun en mutación
press to zoom
No bordo do mundo
No bordo do mundo
press to zoom
Exiliada
Exiliada
press to zoom
Anfibia 1
Anfibia 1
press to zoom
Anfibia 2
Anfibia 2
press to zoom
Anfibia 3
Anfibia 3
press to zoom
Na proa
Na proa
press to zoom
Soñadora
Soñadora
press to zoom
Bolboretas
Bolboretas
press to zoom
Periferia
Periferia
press to zoom
A repartidora de estrelas
A repartidora de estrelas
press to zoom

RARAS

Anomalía.

Son anomalía.

Quizais a semente non tivo calor abondo? Son froito dun erro?

Non. Simplemente nacín muller. Nacín desafiando a túa norma.

Son monstra.

A miña pel cuberta de escamas lémbrame que podo volver ó Océano cando precise respirar.

Son periferia.

Habito nun mundo en extinción. Non quero vivir no teu edificio escuro e frío. Imos derrubalo.

Imos vivir nas árbores. Ou nos ríos e nas pedras do mar. Onde fala a auga e o vento non deixa que se escoiten os teus rezos mesquiños.

Son rara.

Gosto de camiñar descalza na area, nadar espida, peitearme co vento e rir baixo a chuvia.

Nunca encaixei no oco que ordenaches para min.

 Non veñas buscarme.

E non me cales.

Non. A man que aperta a gorxa non vai calar a miña voz. Porque cando apertas, a voz pasa á gorxa das miñas irmás. Así nunca deixará de berrar a miña voz.

Porque somos raras. Somos anomalía. Somos exiliadas no teu mundo escuro. A túa norma non pode tocarnos. Aquí, no bordo do mundo non se escoita a pegada das túas botas destrutoras.

Só escoitamos o arrolo do mar escachando nas rochas xusto no instante no que botamos a voar no azul infindo.

 

                                                                                                                         Viki Rivadulla