BRUXA!

Útero meu
Útero meu

2018

press to zoom
Sabia na néboa
Sabia na néboa

120x80 cm 2019

press to zoom
Aquelarre
Aquelarre

120x200 cm 2018

press to zoom
Baleas libertarias
Baleas libertarias

2019

press to zoom
A lectora
A lectora

100x100 cm 2018

press to zoom
Bruxa en despece
Bruxa en despece

120x60 cm 2018

press to zoom
BRUXA!!
BRUXA!!

100x100 cm 2019

press to zoom
Conversa
Conversa

100x100 cm 2018

press to zoom
Ceibar á balea
Ceibar á balea

100x100 cm 2018

press to zoom
Superstición
Superstición

100x100 cm 2018

press to zoom
Depredadores
Depredadores

120x80 cm 2019

press to zoom
María Soliña
María Soliña

100x100 cm 2018

press to zoom
Nove ondas
Nove ondas

120x200 cm 2018

press to zoom
O ronsel
O ronsel

2019

press to zoom
O cazador
O cazador

120x80 cm 2018

press to zoom
Procurando cuarto de seu
Procurando cuarto de seu

100x100 cm 2019

press to zoom
Resistencias 1
Resistencias 1

100x100 cm 2018

press to zoom
Resistencias 2
Resistencias 2

100x100 cm 2018

press to zoom

CONXURO

 

“Reclamo o meu lugar no mundo; o teu, o noso, o de todas. O anaco de territorio que pisan os meus pés de muller.

E conxuro o silencio, o veo deitado sobre as mulleres sabias, sobre as que nos deron o leite e peitearon as nosas trenzas; as que abriron os camiños e gardaron as sementes. As que nos contaron os contos todos.

Conxuro o medo á ira dos que noutrora amamos e agora son verdugos das nosas liberdades.

Conxuramos o substantivo masculino excluínte onde nos pechan e nos silencian, enmudecen e anulan.

Conxuramos a todos os depredadores,chuchadores do noso tempo e o noso ser, que pospoñen as nosas vidas, para vivilas…cando?

Conxuramos a pobreza que se aferra ás unllas das mulleres e fai niño nas carnes secas e nas nenas mortas para darse en velenosa herdanza

Conxuramos a dor das coitelas da mutilación e o terror ante a besta que aniquila a inocencia.

E collo as mans quentiñas das mulleres que me axudan a saír das tebras, que alumean o camiño.

E collo tamén a man das que veñen detrás, das que aínda non son. Xuntas saímos todas das catacumbas. Milleiros de mulleres paríndonos unhas ás outras, dándonos á luz…

Somos as sen nome. Pero temos nome.

 Digo o meu nome e o teu .Feminino singular, feito plural indomábel.

 O noso nome, furacán que fura a noite escura.

Porque temos en nós a semente para construír un mundo novo. O ronsel da liberdade. Os coidados da Terra. E non imos renunciar a plantar esa semente.

Atoparemos a terra fértil!”

 

                                                               Viki Rivadulla