BRUXA!

Útero meu
Útero meu

2018

Sabia na néboa
Sabia na néboa

120x80 cm 2019

Aquelarre
Aquelarre

120x200 cm 2018

Baleas libertarias
Baleas libertarias

2019

A lectora
A lectora

100x100 cm 2018

Bruxa en despece
Bruxa en despece

120x60 cm 2018

BRUXA!!
BRUXA!!

100x100 cm 2019

Conversa
Conversa

100x100 cm 2018

Ceibar á balea
Ceibar á balea

100x100 cm 2018

Superstición
Superstición

100x100 cm 2018

Depredadores
Depredadores

120x80 cm 2019

María Soliña
María Soliña

100x100 cm 2018

Nove ondas
Nove ondas

120x200 cm 2018

O ronsel
O ronsel

2019

O cazador
O cazador

120x80 cm 2018

Procurando cuarto de seu
Procurando cuarto de seu

100x100 cm 2019

Resistencias 1
Resistencias 1

100x100 cm 2018

Resistencias 2
Resistencias 2

100x100 cm 2018

CONXURO

 

“Reclamo o meu lugar no mundo; o teu, o noso, o de todas. O anaco de territorio que pisan os meus pés de muller.

E conxuro o silencio, o veo deitado sobre as mulleres sabias, sobre as que nos deron o leite e peitearon as nosas trenzas; as que abriron os camiños e gardaron as sementes. As que nos contaron os contos todos.

Conxuro o medo á ira dos que noutrora amamos e agora son verdugos das nosas liberdades.

Conxuramos o substantivo masculino excluínte onde nos pechan e nos silencian, enmudecen e anulan.

Conxuramos a todos os depredadores,chuchadores do noso tempo e o noso ser, que pospoñen as nosas vidas, para vivilas…cando?

Conxuramos a pobreza que se aferra ás unllas das mulleres e fai niño nas carnes secas e nas nenas mortas para darse en velenosa herdanza

Conxuramos a dor das coitelas da mutilación e o terror ante a besta que aniquila a inocencia.

E collo as mans quentiñas das mulleres que me axudan a saír das tebras, que alumean o camiño.

E collo tamén a man das que veñen detrás, das que aínda non son. Xuntas saímos todas das catacumbas. Milleiros de mulleres paríndonos unhas ás outras, dándonos á luz…

Somos as sen nome. Pero temos nome.

 Digo o meu nome e o teu .Feminino singular, feito plural indomábel.

 O noso nome, furacán que fura a noite escura.

Porque temos en nós a semente para construír un mundo novo. O ronsel da liberdade. Os coidados da Terra. E non imos renunciar a plantar esa semente.

Atoparemos a terra fértil!”

 

                                                               Viki Rivadulla